ผมนั่งอยู่คนเดียวในห้องมืดๆของผม แสงไฟที่มีในห้องก็มีแค่จากคอมเท่านั้น

เปิดเพลง Tracy ของ Mogwai เปืด repeat ซ้ำไปซ้ำมา ลอยๆไหลๆไปเรื่อยๆ

ไม่มี Progression กระตุกอารมณ์ แค่ไหลไปเรื่อยๆแค่นั้นเอง สบายเหลือเกิน

เหมือนว่าดนตรีจะเศร้า แต่ก็มีความสุขสบายปนอยู่ อารมณ์นิ่งๆไม่สั่นไหว

.

นานแล้วที่ไม่ได้มีเวลาพักผ่อนให้ตัวเอง นานแล้วที่เอาแต่ทำงาน ทำกิจกรรม

วิ่งไปวิ่งมา ไม่ได้หยุดพัก มันเหนื่อยมาก ตื่นแต่เช้าไปเรียน ประชุมเรื่องชมรม

ประชุมStaffs เตรียมยา ซ้อม First Aid สำหรับงานรับน้อง ซ้อมวงดนตรี

ทุกวันกลับถึงหอราวๆ 2-3 ทุ่ม แล้วก็นั่งปั่นงานสำหรับวันต่อไป

.

ถึงจะเป็นคน Energeticชอบการทำงาน แต่ยังไงๆ มันก็ไม่มีทางไปได้ตลอด

ในเวลานี้งานที่จะต้องทำส่งก็ยังไม่ได้แตะ ปล่อยจิตใจและร่างกายผมให้ได้พัก

ช่างหัวแม่ง ทุกสิ่งทุกอย่าง จะเกิดอะไรขึ้นก็ช่างหัวมัน ปล่อยให้มันเกิดขึ้น

ตอนนี้อยากจะเพียงแค่พัก ประกอบด้วยเพลง Tracy นั่งพักเรื่อยๆอย่างนี้ตลอดไป

อดีต

.

เกือบ2ปีก่อน ผมได้ลาจากเมือง Dunedin ที่รัก

เมืองที่ผมเป็น Somebodyมีเพื่อนๆและคนรู้จักมากมาย

เพื่อมาเข้า MUICอย่างไม่เต็มใจการลาจากเพื่อนๆที่รู้ใจ

ที่เคยผ่านเหตุการณ์ต่างๆกันมาด้วยกันตลอด

ลาจากพี่ๆที่สั่งสอนอะไรต่างๆมากมายให้ผมเป็นผมในตอนนี้

ลาจากสังคมที่ตัวเองเริ่มสร้างขึ้นมาจากศูนย์ สมัยที่ไม่มีใคร

เพื่อกลับมาเรียนต่อในมหาลัยที่ไม่มีคนรู้จักสักคนอยู่เลย

มันออกจะเป็นอะไรที่ลำบากใจมากสำหรับคนอ่อนไหวอย่างผม

(คนที่รู้จักผมอย่าอ้วก ลำบากใจจริงๆนะว้อย)

ผมเป็นคนที่ติดและให้ค่าเพื่อนๆของผมมาก ซึ่งผมก็ไม่อยากอยู่คนเดียว

จึงต้องสร้างสังคมของตัวเองขึ้นมาจากศูนย์อีกครั้ง...

ในเวลานั้นการสร้างเพื่อนใหม่ในเวลาที่ตัวเองไม่มีอะไร

นี่มันดูช่างง่ายดายเหลือเกิน ผ่านไปหนึ่งปีการศึกษา

ผมก็ได้รู้จักรุ่นเดียวกันเกือบทั้งหมดและรุ่นพี่มากมาย

ซึ่งผมเองก็แปลกใจเมื่อมองย้อน

กลับไปตอนวันที่เพิ่งได้ก้าวเท้าเข้ามาในมหาลัยแห่งนี้

และมีความสุขกับมันมาก

.

.

ปัจจุบัน

.

ขณะนี้ผมได้ขึ้นมาเรียนในปีที่ 2 ของ MUIC แล้ว

มีคนรู้จักเยอะ ไปไหนก็มีคนทัก

มีรุ่นน้อง ได้ขึ้นเป็นประธานของ Diving Club

ได้เข้าร่วมวงดนตรีของรุ่นพี่ด้วย

ประมาณว่าสังคมของผมในตอนนี้ก็ใหญ่แล้ว

แต่ตอนนี้ผมรู้สึกว่าการสร้างเพื่อนใหม่

นี่มันทำไมช่างเป็นอะไรที่ยากเย็นเหลือเกิน....

ไม่รู้จะคุยอะไรไม่รู้จะถามอะไร ไม่รู้จะทักทายยังไง

ไม่รู้จะแสดงความรู้สึกอะไร ไม่รู้จะคิดอย่างไร

ไม่รู้จะแสดงความเป็นตัวเองออกมายังไง

ไม่รู้อะไรเลยจริงๆ...เมื่อมองย้อนกลับไป

เราในตอนนี้กับเมื่อก่อนมันต่างกันยังไงหรือ ?

.

อาจจะเป็นไปได้ที่การที่เราไม่มีอะไรเลย

เป็นการบังคับให้เราต้องสร้างมันขึ้นมา

ทำให้เราเข้าหาคนอื่นอย่างช่วยไม่ได้

เหมือนเป็นสิ่งที่ต้องทำอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ซึ่งคนที่เข้ามาพร้อมกันก็เป็นเหมือนเรา

ซึ่งทำให้การสร้างความสัมพันธ์นั้นง่ายดาย

เพราะต่างฝ่ายต่างก็ต้องการเพื่อนสักคนเหมือนกัน

แต่ในตอนนี้ในเวลาที่มีอะไรพร้อม

ความต้องการที่จะรู้จักคนมันก็ลดลง

ในเมื่อจำนวนที่ต้องการมันก็มีน้อยลงแล้ว

ทำให้เราไม่ได้ Desperate ที่จะหาเพื่อน

เหมือนกับในเวลาในอดีตที่เป็น Nobody

ลองนึกภาพดูดีๆ ตอนนี้ได้แต่ตีหน้าขรึม

ทำงานๆๆ รักษาสิ่งที่ตัวเองมีในตอนนี้เอาไว้

เทียบกับภาพในอดีต ที่วันๆมีแต่รอยยิ้มที่มอบให้คนอื่น

เพื่อเป็นจุดเริ่มต้นความสัมพันธ์และพยายามเต็มที่

เพื่อที่จะทำความรู้จักกันให้มากขึ้นไปเรื่อยๆ เพื่อที่จะเป็นเพื่อนกัน

.

.

อืมม... จริงๆมันก็ไม่ได้มีอะไรมาก แค่เริ่มต้นด้วย

ส่งยิ้มให้แล้วก็พูดว่า Nice to meet you :)

.

.

ps.ไร้สาระแฮะวันนี้ :D

ps2. Nice to meet you guys :)